مطرب عشق عجب ساز و نوایی دارد

 نقش هر نغمه که زد راه به جایی دارد

عالم از ناله عشاق مبادا خالی

 که خوش آهنگ و فرح بخش هوایی دارد

پیر دردی کش ما گر چه ندارد زر و زور خوش

عطابخش و خطاپوش خدایی دارد محترم دار

دلم کاین مگس قندپر

ست تا هواخواه تو شد

 فر همایی دارد از عدالت نبود

دور گرش پرسد حال پادشاهی که به همسایه گدایی دارد

 اشک خونین بنمودم

به طبیبان گفتند درد عشق است و جگرسوز دوایی دارد

ستم از غمزه میاموز که در مذهب عشق

هر عمل اجری و هر کرده جزایی دارد

فقط اسمی به جا مانده از آنچه بودم و هستم

 دلم چون دفترم خالی قلم خشكیده در دستم

 گره افتاده در كارم به خود كرده گرفتارم

 به جز در خود فرو رفتن چه راهی پیش رو دارم

رفیقان یك به یك رفتند مرا با خود رها كردند

همه خود درد من بودند گمان كردم كه همدردند

آبی تر از آنم كه بی رنگ بمیرم

 شیشه نبودم كه با سنگ بمیرم

 تقصیر كسی نیست كه اینگونه غریبیم

شاید كه خدا خواست كه دلتنگ بمیرم

شاید اگر دائم بودی کنارم یه روز میدیدم که دوستت ندارم

 میخوام برم که تا ابد بمونم

سخت برای هر دومون میدونم

ندیدن و نشنیدنت عشق رو از یادم نبرد

فقط دونستم بی تو دل پرپر شد و گم شد و مــــــــــــرد

اگر چه دوری از اینجا تو

یعنی در اوج زیبایی کنارم هستی

و هر شب به خوابم باز می آیی

اگر چه هرگز نمی خوابند دو چشم سرخ و نمناکم

اگر در فکر چشمانت شکسته قلب غمناکم

 ولی یادم نخواهد رفت که یاد تو هنوز اینجاست

 میان سایه روشن ها دل شیدای من تنهاست

 نباید زود می رفتی و از دل کوچ می کردی

 افق ها منتظر ماندند که از این راه برگردی

شکسپیر میگه :
هرگز به دنبال کسی نباش که بتونی با اون زندگی کنی

بلکه به دنبال کسی باش که نتونی بدون اون زندگی کنی.

گر همسفر عشق شدی , مرد سفر باش
هم منتظر حادثه و هم فکر خطر باش...

آرزویم این است نتراود اشك در چشم تو هرگز مگر از شوق زیاد...

نرود لبخند از عمق نگاهت هرگز....

و به اندازه ی هر روز تو عاشق باشی....

عاشق آنكه تو را می خواهد...

و به لبخند تو از خویش رها می گردد...

و ترا دوست بدارد به همان اندازه كه دلت می خواهد...

مثل پرستو کوچ کن فصلی اما هدفمند!
مثل پروانه بمیر دردناک اما عاشق!

حالمان بد نیست غم کم می‌خوریم
کم که نه! هر روز کم کم می‌خوریم
آب می‌خواهم، سرابم می‌دهند
عشق می‌ورزم عذابم می‌دهند
خود نمیدانم کجا رفتم به خواب
از چه بیدارم نکردی آفتاب؟؟
خنجری بر قلب بیمارم زدند
بی گناهی بودم و دارم زدند
دشنه‌ای نامرد بر پشتم نشست
از غم نامردمی پشتم شکست
سنگ را بستند و سگ آزاد شد
یک شبه بیداد آمد، داد شد
عشق آخر تیشه زد بر ریشه ام
تیشه زد بر ریشه ی اندیشه ام
عشق اگر اینست مرتد می شوم
خوب اگر اینست من بد می شوم
بس کن ای دل نابسامانی بس است
کافرم دیگر مسلمانی بس است
در میان خلق سردرگم شدم
عاقبت آلوده مردم شدم
بعد ازاین با بی‌کسی خو می کنم
هر چه در دل داشتم رو می کنم
نیستم از مردم خجر بدست
بت پرستم بت پرستم بت پرست
بت پرستم، بت پرستی کار ماست
چشم مستی تحفه ی بازار ماست
درد می بارد چو لب تر می کنم
طالعم شوم است باور می کنم
من که با دریا تلاطم کرده ام
راه دریا را چرا گم کرده ام
قفل غم بر درب سلولم مزن!
من خودم خوش‌باورم گولم مزن!
من نمی گویم که خاموشم مکن
من نمی گویم فراموشم مکن
من نمی گویم که با من یار باش
من نمی گویم مرا غم خوار باش
من نمی گویم؛ دگر گفتن بس است
گفتن اما هیچ نشنفتن بس است
روزگارت باد شیرین! شاد باش
دست کم یک شب تو هم فرهاد باش
آه! در شهر شما یاری نبود
قصه هایم را خریداری نبود!!!
وای! رسم شهرتان بیداد بود
شهرتان از خون ما آباد بود
از درو دیوارتان خون می چکد
خون من،فرهاد،مجنون می چکد
خسته ام از قصه های شومتان
خسته از همدردی مسمومتان
اینهمه خنجر دل کس خون نشد
این همه لیلی، کسی مجنون نشد
آسمان خالی شد از فریادتان
بیستون در حسرت فرهادتان
کوه کندن گر نباشد پیشه ام
بویی از فرهاد دارد تیشه ام
عشق از من دورو پایم لنگ بود
قیمتش بسیار و دستم تنگ بود
گر نرفتم هر دو پایم خسته بود
تیشه گر افتاد دستم بسته بود
هیچ کس دست مرا وا کرد؟ نه!
فکر دست تنگ مارا کرد؟ نه!
هیچ کس از حال ما پرسید؟ نه!
هیچ کس اندوه مارا دید؟ نه!
هیچ کس اشکی برای ما نریخت
هر که با ما بود از ما می گریخت
چند روزی هست حالم دیدنیست
حال من از این و آن پرسیدنیست
گاه بر روی زمین زل می زنم
گاه بر حافظ تفأل می زنم
حافظ دیوانه فالم را گرفت
یک غزل آمد که حالم را گرفت:

"ما زیاران چشم یاری داشتیم
خود غلط بود آنچه می پنداشتیم "

عید تون مبارك و طاعات و عبادات همگی مورد قبول حق باشه.

عزیزم عیدت مبارک انشالله به تمام ارزوهای دلت برسی .